ჩვენ ყველა ადამიანები ინდივიდუალურობის ვართ..თითოეული ჩვენგანი სხვადასხვაგვარად გამოხატავს ემოციებს ..ზოგი საერთოდ არ გამოხატავს...არ ვიცი რატომ ალბათ ზედმეტად ბევრჯერ გამოხატა და არ დაუფასეს ..როცა ყველაზე მეტად სჭირდებოდა საყვარელი ადამიანები მაშინ დაივიწყეს ..ხო ყველა მასე ვართ ..როცა გვჭირდება მათი გვერდში დგომა ზუსტად მაშინ არ არიან ჩვენთან..მეგობრებს ალბათ არასწორად ვირჩევთ ..ჩვენ ძველ მეგობრებს აღარ ვჭირდებით რადგან ახალიეგიბრები გაიჩინეს ახლა იმათ უყვებიან ყველაფერს შენ კი სულ უკან და უკან იწევი.ხო ალბათ ზედმეტად ვარ ჩაციკლული წარსულზე.ზედმეტად მივეჯაჭვე წარსულის მოგონებებს და მეგობრებს უფროსწორად ვითომ მეგობრებს.რეალირად ვინ არის ნამდვილი მეგობარი? ამას ვერ გაიგებ .როგორ შეიძლება ვინმეს მეგობარი უწოდო მაშინ როცა იცი რომ ისიც ძველი მეგბარივით მოგექცევა..როგორ შეიძლება ვინმესი გჯეროდეს და გინდოდეს ვინმესთან მეგობრობა როცა შენს ტკივილს თუ ბედნიერებას არ იზიარებს,როგორ შეიძლება იყოს მეგობრად წოდებული მაშინ როცა გჭირდება და შენს გვერდით არ არის,უბრალოდ შენთვის არ სცალია ..უკვე აღარ..როგორ შეიძლება ყოველივე ამის შემდეგ თქვა რომ შენ მეგობრები გყავს...ხოე გავშრი,კი არ ვარ ემოციური უკვე აღარ,ალბათ ცხოვრების თითოეულმა გამოცდამ გამხადა უემოციო..ყველა კამათი,ჩხუბი უფრო და უფრო გვაცილებს საყვარელ ადამიანებთან ..კი მე მტკივა,მაგრამ მარტო ვარ,რადგან ჩემი მეგობრები,ახლა უკვე ახალ მეგობრებთან ერთად ერთობიან.მე მტკივა და მარტო ვუმკლავდები ყველაფერს..ალბათ ასე იყო საჭირო..ყველაფერს თავისი მიზეზი აქვს,უმიზეზოდ არაფერი ხდება .. 👌👌💔