მოგონებები რა მწარეა არაა? აი,ის მოგონებები,თბილისის თითოეულ ქუჩაზე თავს,რომ გახენებს.თითქოს თავს არიდებ ამაზე ფიქრს,მაგრამ შენ თავთან,მარტო როცა რჩებ მაინც გახსენებს თავს ეს "ძვირფასი" და "მტკივნეული" მოგონებები,შენც ემორჩილები და წარსულის ზღვაში გადაეშვები ხოლმე,აი იმ ზღვაში ასე,რომ გენატრება და თან გტკივა წარსული რომაა და არა აწმყო ან მომავალი...ფიქრობ და იკარგები იმ წარსულის მოგონებებში ზოგჯერ წამიერად,ზოგჯერ წუტიერად,ზოგჯერ საათობითაც კი სანამ ვინმე აწმყოდან შეძახილით არ გამოგაფხიზლებს :"რაზე ფიქრობ?" შენ კი მშვიდად პასუხობ :"არაფერზე,უბრალოდ ჩემთვის." და ამ დროს ამ "ვითომ" არაფერზე ფიქრი,რომ გამშვიდებს და ცოტახნით გაძლევს საშუალებას იმ მოგონებების ზღვაში გადაეშვა,ასე,რომ ენატრება შენს გულს...ყველაფერი შეიძლება გაქრეს,მაგრამ მოგონებები? არა,არასდროს...მოგონებების გაქრობას თავად,ჩვენ არ დავუშვებთ ადამიანები...თითქოს არაფერი უბრალო მოგონებებია,მაგრამ ზოგჯერ ეს უბრალო მოგონებები გაძლევს ძალას რომ იცოცხლო... <3 b="">